Καθώς τις νύχτες περπατάς στην κάμαρα, με τα γυμνά σου πέλματα, τα σκονισμένα και τα ρόδινα, ένα κουβάρι πούπουλα, μετάξι κι άγρια φλόγα, “να με θυμάσαι !” , ψιθυρίζεις “..με τα λερωμένα πόδια μου, με τα μαλλιά μου ριγμένα στα μάτια. Έτσι βαθύτερα μπορώ να σε κοιτάζω”.

Από την μια άκρη στην άλλη αυτού του κόσμου, διασχίζω τις κορυφωμένες αισθήσεις μου. Μόνος ανοίγω πάλι την καρδιά μου προς τα αστέρια. Σταλάζει μες’ τους κήπους της ψυχής μου άγνωστο φως. Ότι κι αν γύρεψα στο σκοτάδι, φανερώθηκε με της αυγής το ξύπνημα. Μες την ορμή της ερημιάς γινόμαστε διάφανοι.

Έρχεται κάποτε μια στιγμή που εκπορθεί τους φράχτες του κόσμου, έξω και μέσα μας. Που τα χτίσματα πέφτουν ή γίνονται φως. Μια στιγμή που είναι όλος ο χρόνος, που ο χώρος φωτίζεται ολόκληρος και τα δάκρυα μας αγγίζουν όλα τα θαύματα.

Έτσι όπως απλώνει η νύχτα και φωτίζει το διάφανο κορμί σου, σαν να ξυπνώ απ’ όνειρο, σε αναπνέω, γυμνή. Στις μικρές κορφές σου προβάλλει η σελήνη. Στα μπλεγμένα σου μαλλιά ο άνεμος μεθά. Στον μαύρο σου μανδύα υψώνεται το μυστικό του έρωτα… Γυναίκα.

Τούτη η μουσική που γλιστράει απ’τα χέρια σου και ανακατεύεται με τη θερμή σου ανάσα, μού αρκεί να γεύομαι τής απουσίας σου την αίσθηση. Καθώς κυματίζουν τα ακροδάχτυλα σου λεπτά πάνω στο πιάνο, μού αρκεί να γεύομαι τού ιδεατού σου κόσμου την αφή. Τούς ώμους σου έτσι όπως πάλλονται ρυθμικά στο χρόνο, μού αρκεί για…

Κι όταν θα γίνω ουρανός, όταν θα γίνω μια υγρή ομίχλη, μες απ’ τα σύννεφα θα τραγουδώ. Και πάνω απ’ τις πόλεις θα χορεύω. Και τώρα που είμαι μια υγρή ομίχλη, για σένα τραγουδώ να ομορφαίνεις. Τόσα αγκαλιάσματα, και τόσοι δρόμοι, τα μυστικά μου άπλωσα μπροστά σου. Κι αν οι μέρες μου με ήλιους χρωματιστούς…

Κι αν είναι το όνειρο που με ξανακοιτάζει, φεύγω με μια ματιά, ματιά πλατιά. Όπου ο κόσμος ξαναγίνεται όμορφος από την αρχή, στα μέτρα της καρδιάς. Ο Ουρανός μου είναι βαθύς, κι ανάλλαχτος. Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα, ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.

Σκιές και σώματα, κάτω απ’ τον Αττικό ουρανό. Ένα τραγούδι του 1993, σε μουσική και στίχους Νίκου Ζούδιαρη, ερμηνευμένο μοναδικά με την φωνή του Αλκίνοου Ιωαννίδη . Jazz μοτίβο απ’ το σαξόφωνο του David Lynch, σε ενορχήστρωση του Τάκη Μπουρμά.

Όταν ξυπνώ με τηs αυγής το σκούντημα, ενώ η ψυχή προσμένει το καινούργιο μήνυμα του ήλιου, τι να φωνάξω προς τη μοναξιά μου. Άγνωστος ως το γέλιο των πρωινών παιδιών, άγνωστος μέσα στον έρωτα και στα ηλιόλουστα. Ό,τι αγάπησα με σύντριψε στον ήλιο. Άλλη ζωή δεν ξέρω από την αφοσίωση, με το σκοτάδι αθώος.

Μες το κλειστό δωμάτιο, μπορείς να βρεις ό,τι ποτέ να ονειρευτείς δεν τόλμησες. Μες το κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα. Με πιο κλειδί θα ξεκλειδώσεις τη σιωπή σου. Με ποια χέρια θα τα αγγίξεις, με τι μάτια θα τα κοιτάξεις. Εκεί υπάρχουν όλα, αρκεί να πας ολάνοιχτος γυρεύοντας τα.