Το 1989 το τραγούδι του Robert Smith τραγουδιστή και κιθαρίστα των Cure, αποτυπώνει τον ιδανικό έρωτα. Υιοθετώντας μια Pop αίσθηση καινούργια απέναντι στη μελαγχολική περίοδο της μπάντας, Το Lovesong κυκλοφόρησε σε single, κάνοντας την δημοτικότητα του γκρουπ να εκτοξευθεί παγκοσμίως, και οι Cure να γίνoυν ένα απ’ τα πιο δημοφιλέστερα συγκροτήματα της εναλλακτικής Rock μουσικής.

Η ερμηνεία του Βέλγου Maarten Devoldere λες και σύρεται απ’ τα βαθιά πηγάδια του χρόνου. Δημιουργός των Balthazar απ’ το 2010 και Warhaus το 2016, συνεχίζει να μας συγκινεί με τις μελωδίες και τα τραγούδια του. Λάτρης των εγχόρδων οργάνων ενίοτε και της βραχνής μελαγχολίας του Leonard Cohen και Bob Dylan.

Τώρα που νύχτωσε πολύ κι ο ουρανός κοιμάται.. και μένεις στον βαθύ τον ύπνο σου, μπορείς ακόμα να συνάζεις τα πουλιά στην αγκαλιά σου. Να τρέχουν άγρια άλογα στον κήπο σου, πάνω απ’ τα χρυσά ποτάμια ακούγεται το τραγούδισμα σου. Το χώμα είναι μαύρο σαν τα μαλλιά σου αγαπημένη. Σαν δροσερό λουλούδι ευωδιάζεις, σαν μυρωδιά…

Ίσως αργότερα να μάθουνε πως έζησα αλλιώς. Με την ορμή του κύματος πάνω στο σώμα, χαιδέυοντας μια χαραυγή με τα γυμνά μου χέρια. Με τα κρυμμένα δάκρυα στο θαυμαστό ηλιοβασίλεμα, ανάβοντας ένα κερί στ’ απόβραδο, να λάμψει το μεγάλο φως.. ως πέρα.

Ρημαγμένος επιστρέφω στα καινούργια μου θεμέλια. Εναποθέτω το γυμνό μου κορμί κάτω απ’ τον καυτό ήλιο του μέλλοντος. Τις παλιές εικόνες και τις μνήμες, σκορπάω στον αγέρα όπως τη στάχτη. Ό,τι αξίζει θα χτίζεται ξανά απ’ την αρχή. Μέσα στον Ωκεανό το αίμα μου γίνεται γαλάζιο.

Άκου το χτύπο της καρδιάς, γιατί είναι τόπος μακρινός. Εκεί που καίει το κορμί δεν έχει σύνορο για μας. Κι αν μονοπάτι θα διαβείς, που φτάνει στο ψηλό βουνό, θα αντικρίσεις μόνο μιας, τον ουρανό και το χριστό. Μα αν πάλι θέλεις την αγάπη για να βρεις, μη φοβηθείς. Σου ‘χω φυλάξει μια αγκαλιά να…

Μια κακοποιημένη καρδιά, είναι απλά μια άλλη αρχή, για την αναμονή μιας ιστορίας κρεβατιού. Αρχίζω να προβληματίζομαι, αρχίζω να ανησυχώ. Πρέπει να σε δω, πρέπει οπωσδήποτε να σε δω ξανά.

Εκεί που στάζει δυνατά η βροχή σε περιμένω. Πίσω από πλημμυρισμένους δρόμους, να στέκεσαι κατάλευκη σαν χιόνι, με το αιώνιο φως στα μάτια σου. Στην παγωμένη νύχτα που προσδοκά τα βήματα σου, να προσπερνάς τους περαστικούς, χορεύοντας πάνω στο νερό, σαν όνειρο επιστρέφεις.

Ήταν γραφτό να κρυφτείς απ’ το φως. Καίγεσαι για μια ανάσα στο σκοτάδι. χρειάζεσαι μια αγκαλιά. Υπάρχει μόνο σάρκα και φωτιά από κάτω, γύρε κοντά μου. Θα ‘θελα να σφίξω την ψυχή σου για μια φορά, αδιάρρηκτα με την δική μου, κι έπειτα να ταξιδέψω, να ταξιδέψω μέσα σου σαν τον αέρα, σαν μουσική που…

Κι αν ξεκινήσαμε κάποτε κάτω από ένα λαμπρό φεγγάρι, με τη σκιά του να φωτίζει το πρόσωπο μας, κοιτάζοντας τον ίδιο ουρανό, σμίξαμε. Της μοίρας μας σαν να ‘τανε γραφτό, απλώνοντας ελεύθερα τις καρδιές μας στο άπειρο, με μάτια υγρά από λαχτάρα καμωμένα.