Κι αν ξεκινήσαμε κάποτε κάτω από ένα λαμπρό φεγγάρι, με τη σκιά του να φωτίζει το πρόσωπο μας, κοιτάζοντας τον ίδιο ουρανό, σμίξαμε. Της μοίρας μας σαν να ‘τανε γραφτό, απλώνοντας ελεύθερα τις καρδιές μας στο άπειρο, με μάτια υγρά από λαχτάρα καμωμένα.
