Καθώς τις νύχτες περπατάς στην κάμαρα, με τα γυμνά σου πέλματα, τα σκονισμένα και τα ρόδινα, ένα κουβάρι πούπουλα, μετάξι κι άγρια φλόγα, “να με θυμάσαι !” , ψιθυρίζεις “..με τα λερωμένα πόδια μου, με τα μαλλιά μου ριγμένα στα μάτια. Έτσι βαθύτερα μπορώ να σε κοιτάζω”.
